فرصتهای طلایی بازار عراق و قطر برای تجار خراسانی
فرصتهای 5 گانه صادراتی ایران به تانزانیا | پیشنهاد تشکیل کارگروه ویژه ایران – تانزانیا در اتاق ایران
حجم 48 میلیون دلاری صادرات ایران به لهستان در 2024 تثبیت شد | افت 20 درصدی تجارت دو کشور طی سه سال
سرمایهگذاریهای بافت پیرامون حرم رضوی؛ در برزخ بلاتکلیفی
در حال رسیدن به مراحل پایانی برای اجرای برقی کردن قطار مشهد ـ تهران هستیم
هوش مصنوعی؛ جانشین کارکنان منابع انسانی
هدفگذاری برای صادرات ۴.۵میلیارد دلاری خدمات فنی مهندسی
اعمال قدرت «با دیگران» نه «بر دیگران»
بررسیهای یک پژوهش نشان میدهد که وقوع بحرانهای ژئوپلیتیک و اعمال تحریمهای گسترده نشاندهنده آسیبپذیری حکمرانی اقتصادی بر مبنای «مزیت نسبی» و یکپارچگی جهانی است. با شیوع ویروس کرونا در جهان و همچنین تشدید جنگهای فناوری، بسیاری از کشورها در سیاستگذاریهای اقتصادی خود، «تاب آوری» و «مهار ریسک» را جایگزین «رقابت صرف» کردند. در نتیجه در حال حاضر بسیاری از دولتها با ابزارهایی مانند تعرفههای هدفمند، کنترل سرمایهگذاری خارجی و حمایتگرایی هوشمند، به دنبال تامین امنیت زنجیره ارزش خود هستند.
یکی از مهمترین این مفاهیم، تابآوری سازمانی است؛ مفهومی که تا زمانی که اوضاع به ظاهر عادی است، نادیده گرفته میشود و زمانی مورد توجه قرار میگیرد که برای بهرهبرداری موثر از آن، بسیار دیر شده است. سازمانها در ایران - از نهادهای دولتی گرفته تا بنگاههای اقتصادی - معمولا آمادگی لازم برای مواجهه با بحرانهای گسترده و چندبعدی را ندارند.
برنامه «ساخت چین ۲۰۲۵» که حدود یک دهه پیش معرفی شد، برای بسیاری نماد جاهطلبی صنعتی چین به شمار میرفت؛ نقشه راهی دولتی برای ارتقای موقعیت این کشور از «کارخانه جهان» به یکی از پیشتازان فناوری و تولیدات پیشرفته. با اینکه این عنوان در سالهای بعد، تحت فشارهای بینالمللی، کمکم از گفتمان رسمی دولت چین کنار گذاشته شد، اما اهداف اصلی آن همچنان پابرجا ماند. در واقع، این اهداف در قالب مفاهیم جدیدی مثل «گردش دوگانه» و «توسعه با کیفیت بالا» ادامه پیدا کردند و به تدریج در عمق استراتژی صنعتی چین جای گرفتند.