معمای بهره‌وری گمشده

علی کبیر ـ دبیرکل اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی خراسان رضوی // در ادبیات توسعه، هرگاه کشوری برای دستیابی به حداقلی از رشد اقتصادی صرفا ناچار باشد بدون توجه به ارتقای بهره‌وری، «سرمایه بیشتری مصرف کند»، در واقع به چرخه‌ای فرساینده قدم گذاشته است؛ چرخه‌ای که در آن، انباشت سرمایه جایگزین ارتقای بهره‌وری می‌شود و بازده سرمایه‌گذاری به‌تدریج رو به افول می‌گذارد. اقتصاد ایران نیز سال‌هاست که در چنین دور باطلی گرفتار آمده است؛ شرایطی که در آن، رشد نه از مسیر نوآوری، بهبود کارایی، ارتقای مهارت‌ها یا تحول فناوری، بلکه از طریق تزریق پیوسته سرمایه‌های جدید، استفاده گسترده از منابع طبیعی و اتکای روزافزون به اعتبارات حاصل می‌شود.