خرید حقابه، واقعیسازی قیمت و کنترل برداشت؛ گامهایی در مسیر مدیریت مشارکتی آب
تقویت پیشگیری، اصلاح مقررات و اعتماد به توان بخش خصوصی در حوزه سلامت
تأمین پایدار دارو و تجهیزات پزشکی در گرو اصلاح سیاستهای ارزی و مالی
صادرات 39 محصول کشاورزی آزاد شد
تسویه مطالبات ارزی واردکنندگان در دستور کار دولت
بررسی وضعیت اقتصاد کلان پاکستان و چشمانداز رشد اقتصادی در سال مالی ۲۰۲۶–۲۰۲۷
آمار تسهیلات شش ماهه اعلام شد؛ همچنان سهم بقا بیشتر از توسعه است
چرا برنامههای استراتژیک شکست میخورند؟
دکتر موسی غنینژاد // موضوع خصوصیسازی بنگاههای دولتی قدمتی نسبتا دیرینه در اقتصاد ایران دارد. تقریبا همزمان با شکلگیری شرکتهای دولتی در دوران پهلوی اول ضرورت واگذاری متعاقب آنها به بخش خصوصی نیز مطرح شد. در زمان پهلوی دوم نیز در جریان اصلاحات ارضی در دهه۱۳۴۰ خورشیدی بخشی از سهام شرکتهای دولتی بهعنوان پشتوانه اصلاحات ارضی به زمینداران بزرگ واگذار شد. با این همه، در زمان وقوع انقلاب اسلامی شرکتهای بسیار بزرگ دولتی در ایران وجود داشت که در رأس آنها میتوان از شرکت ملی نفت ایران و بنگاههای وابسته، ذوب آهن اصفهان، مس سرچشمه، ماشینسازی تبریز و اراک، هواپیمایی ملی ایران، رادیو و تلویزیون، مخابرات و... نام برد.
مرکز پژوهشهای اتاق ایران در راستای اجرای وظیفه قانونی اتاق ایران در تدوین شاخصهای ملی محیط کسبوکار، سومین گزارش «پایش اجرای قانون بهبود مستمر محیط کسبوکار» مربوط به سال 1401 را منتشر کرد.