سرمایهگذاری در گردشگری باید با نگاه به آینده انجام شود
از گردشگری سنتی تا سفر هوشمند با استفاده از ظرفیت هوش مصنوعی
گزارش مدیریت اقتصاد جنگی؛ تجربه روسیه و اوکراین و دلالتهای سیاستی برای ایران منتشر شد
تأمین مالی مهمترین مانع اجرای طرح ملی بهینهسازی مصرف انرژی است
گردشگری ایران و ضرورت یک بازطراحی تازه
نااطمینانی زیر پوست معدن
رفتارهای آسیبزننده به همکاریهای سازمانی
پروفایل عملکردی کارکنان در ماتریس مهارت ـ اراده
دکتر موسی غنینژاد // موضوع خصوصیسازی بنگاههای دولتی قدمتی نسبتا دیرینه در اقتصاد ایران دارد. تقریبا همزمان با شکلگیری شرکتهای دولتی در دوران پهلوی اول ضرورت واگذاری متعاقب آنها به بخش خصوصی نیز مطرح شد. در زمان پهلوی دوم نیز در جریان اصلاحات ارضی در دهه۱۳۴۰ خورشیدی بخشی از سهام شرکتهای دولتی بهعنوان پشتوانه اصلاحات ارضی به زمینداران بزرگ واگذار شد. با این همه، در زمان وقوع انقلاب اسلامی شرکتهای بسیار بزرگ دولتی در ایران وجود داشت که در رأس آنها میتوان از شرکت ملی نفت ایران و بنگاههای وابسته، ذوب آهن اصفهان، مس سرچشمه، ماشینسازی تبریز و اراک، هواپیمایی ملی ایران، رادیو و تلویزیون، مخابرات و... نام برد.
مرکز پژوهشهای اتاق ایران در راستای اجرای وظیفه قانونی اتاق ایران در تدوین شاخصهای ملی محیط کسبوکار، سومین گزارش «پایش اجرای قانون بهبود مستمر محیط کسبوکار» مربوط به سال 1401 را منتشر کرد.