ضرورت بازتعریف نقش بخش خصوصی در بازسازی زیرساختها
تولید، تحت فشارِ بحران انرژی و سیاستگذاریهای ناهماهنگ
لزوم تسریع در اجرای دستورالعمل ایجاد شعب و مجتمع تخصصی رسیدگی به دعاوی تجاری و بانکی در استان
تفاهمات استانی برای کمک به شفاف سازی، رفع ابهامات و تسریع در روند تعیین تکلیف پروندههای تعهدات ارزی ایفا نشده
هشدار درباره مالیاتهای غیرواقعی ناشی از ابهام در نرخ ارز و مقررات مالیاتی
الگوی توسعه آتی کشور
مواد ناریه؛ گلوگاه رشد معدن
فراخوان ثبت ایدهها و نیازهای فناورانه در رویداد ملی «نوآوران زعفران»
براساس گزارش موسسه گالوپ با عنوان «وضعیت محیط کار در سال ۲۰۲۶»، استرس شغلی در سطح جهان به بالاترین حد خود رسیده است. این گزارش نشان میدهد که ۴۴ درصد نیروی کار جهان، استرس روزانه شدیدی را تجربه میکنند.
یک کارشناس اقتصادی با اشاره به حمله به زیرساختهای استراتژیک کشور در جنگ اخیر گفت: این اتفاق در صورت مدیریت صحیح میتواند به اصلاحات نهادی، بازسازی ظرفیت تولید و تقویت تابآوری اقتصاد ایران منجر شود.
در دنیای پرنوسان امروز، چالشها تک به تک از راه نمیرسند. هیچ مدیری فرصت ندارد که ابتدا به بحران شخصی رسیدگی کند، سپس برود سراغ بحران حرفهای و در این میان، زمانی برای خالی کردن ذهنش داشته باشد. خیلی وقتها بحرانهای شخصی و کاری همزمان رخ میدهند، استرس را تشدید میکنند، قضاوت را مبهم میسازند و ریسک هر تصمیم را بالاتر میبرند. همین اتفاق برای «امیلی» افتاد؛ مدیر ارشد منابع انسانی که با او همکاری داشتیم. او در گیرودار جدایی از همسرش پس از یک رابطه ۸ساله بود و همزمان در محل کارش، یکسری جابهجاییهای حساس مدیریتی در حال رخ دادن بود: بازنشستگی یک مدیر مورد اعتماد، تصمیمگیری درباره سرنوشت یک معاون ارشد که عملکرد ضعیفی داشت و انتخاب جانشینهایی که مسیر رشد سریع شرکت را شکل میدادند. در خانه، او و دختر نوجوانش در حال اسبابکشی بودند. در همان حال، باید امور مالی مشترک را از همسرش تفکیک میکرد و با اندوه جدایی نیز کنار میآمد.
ایجاد سیستمهایی برای مدیریت ریسک، ارزیابی آسیبپذیری یا تابآوری، بدون ایجاد ظرفیتهای مربوطه در مدیران و مسوولان، تقریبا غیر ممکن است. موضوع اعتماد، بهویژه در حوزه حراست و امنیت (Security) اهمیت زیادی دارد.
سود شرکت پایین آمده. مخارج از بودجهها بیشتر شده و شایعاتی در مورد تعدیل نیرو یکی پس از دیگری در میان کارکنان رد و بدل میشوند. در چنین شرایطی، تیم شما به شما چشم دوخته تا برایشان شفافسازی کنید و به آنها اطمینان خاطر دهید. چطور باید حقیقت را درباره وضعیت شرکت به آنها بگویید، بدون آن که دچار وحشتزدگی شوند؟ چطور میتوان از نکات مثبت صحبت کرد بیآن که حس امنیت کاذب در کارکنان ایجاد شود؟ و چه وقتهایی، این خطر وجود دارد که با سطحی رد شدن یا بزک کردن اوضاع، توجه لازم به مشکلات واقعی که نیاز به همکاری همه دارند، از بین برود؟ این چه ریسکی دارد؟