پشیمانی استراتژیک: تاوان سنگین تصمیم‌های اشتباه

در ادبیات علمی، پشیمانی را احساسی منفی و مبتنی بر مقایسه تعریف کرده‌اند. به بیان ساده‌تر، وقتی فرد متوجه می‌شود که اگر در گذشته به جای انتخاب گزینه حاضر گزینه‌ دیگری را انتخاب می‌کرد، الان وضعیت بهتری داشت، دچار احساس پشیمانی می‌شود که چرا آن گزینه را انتخاب نکردم. بل و لومز و ساگدن، نخستین کسانی بودند که مفهوم پشیمانی را در حوزه تصمیم‌گیری معرفی کردند. با این حال، برای سال‌ها تصور رایج این بود که پشیمانی فقط در شرایطی رخ می‌دهد که فرد کاملا آزادانه انتخاب کرده باشد. اما پژوهش‌های تازه نشان داده که حتی وقتی مدیری ناچار باشد در چارچوبی محدود و اجباری تصمیم بگیرد، باز هم پشیمانی را با شدت بالایی تجربه می‌کند. اما آنچه برای دنیای مدیریت اهمیت بیشتری دارد، مفهومی است که از آن با نام «پشیمانی استراتژیک» یاد می‌شود. پشیمانی استراتژیک نتیجه تصمیم‌های نادرست در بالاترین سطح سازمان است که می‌تواند موجودیت سازمان را به خطر بیندازد و خسارت‌های جبران‌ناپذیری ایجاد کند. برخی آن را خطای مدیریتی ناشی از تصمیمات اشتباه می‌دانند که باعث کاهش عملکرد و کارآیی مدیران سازمان‌های دولتی می‌شود.