ایران بزرگترین تولیدکننده زعفران در جهان است و به همان نسبت، سهم قابلتوجهی از صادرات این محصول به بازارهای جهانی دارد؛ با این حال، فعالان این حوزه با مجموعهای از مشکلات در فضای کسبوکار مواجه هستند که مستقیم بر توان صادراتی آنها اثر گذاشته است.
این بخشنامهها ثبات و پایداری لازم را نداشته و صادرکننده نمیتواند بر اساس آنها پیشبینی و برنامهریزی کند.
صادرکنندگان هر چند وقت یکبار با بخشنامه جدیدی مواجه میشوند که قواعد فعالیت آنها را تغییر میدهد.
این فعال اقتصادی افزود: یکی دیگر از اصلیترین مشکلات صادرکنندگان در شرایط فعلی، موضوع بازگشت ارز حاصل از صادرات و ایفای تعهدات ارزی است.
مسیر بازگشت ارز حاصل از صادرات روزبهروز سختگیرانهتر میشود و در این میان، واقعیتهای فضای کسبوکار صادرکنندگان در بازارهای بینالمللی مورد توجه قرار نمیگیرد.
او در ادامه به افزایش هزینههای حملونقل اشاره کرد و گفت: مسئله حملونقل به یک معضل جدی برای صادرکنندگان تبدیل شده است.
هزینه حملونقل، به خصوص هوایی، نسبت به گذشته افزایش قابلتوجهی داشته است.
هزینه بارنامه نیز چند برابر گذشته شده و این هزینهها در محاسبات مربوط به بازگشت ارز صادراتی بهدرستی لحاظ نمیشود.
در برخی مسیرهای هوایی، هزینه حملونقل بهتنهایی میتواند بخش قابلتوجهی از ارزش صادرات را به خود اختصاص دهد.
بنابراین لازم است بانک مرکزی، سازمان توسعه تجارت و کمیته ارزی اتاق ایران این هزینهها را در تعیین میزان تعهد ارزی صادرکنندگان مورد توجه قرار دهند.
او پیشنهاد کرد: با توجه به هزینههایی که صادرکنندگان در شرایط فعلی متحمل میشوند، باید میزان تعهد بازگشت ارز حاصل از صادرات مورد بازنگری قرار گیرد و از ۹۰ درصد به سطحی متناسب با هزینههای واقعی صادرات کاهش پیدا کند.
این فعال حوزه زعفران همچنین یکی دیگر از مشکلات صادرکنندگان را نرخهای پایه صادراتی دانست و گفت: در سالهای گذشته، در مواردی نرخهای پایه صادراتی بالاتر از قیمتی تعیین شده که صادرکننده محصول خود را در بازار جهانی به فروش رسانده است.
در نتیجه، نوعی فاصله میان ارزش پایه صادراتی و قیمت واقعی فروش محصول در بازار جهانی ایجاد شده است.
این مسئله در کنار سایر هزینههای صادراتی، فشار مضاعفی بر صادرکننده وارد میکند؛ زیرا تعهدات ارزی بر مبنایی محاسبه میشود که لزوماً با قیمت واقعی فروش محصول در بازار مقصد همخوانی ندارد.
رئیس شورای ملی زعفران در بخش دیگری از صحبتهای خود به مسئله سرمایه در گردش اشاره کرد و گفت: تولیدکنندگان و صادرکنندگان با مشکل سرمایه در گردش مواجه هستند.
هزینه مواد اولیه، نهادهها و بستهبندی در سالهای اخیر چندین برابر افزایش پیدا کرده و تورم، هزینه تولید و صادرات را بالا برده است.
در چنین شرایطی، بانکها نیز تسهیلات کافی در اختیار واحدهای تولیدی و صادراتی قرار نمیدهند و بسیاری از واحدهای صادراتی با مشکل نقدینگی مواجه هستند.
مراجعه به بازار سرمایه نیز برای بسیاری از بنگاهها راهحل سادهای نیست و هزینه تأمین مالی در این بازار به حدود ۴۸ تا ۵۰ درصد رسیده است.
این فعال اقتصادی با اشاره به پیامدهای شرایط موجود اظهار کرد: وقتی تولیدکننده و صادرکننده نمیتواند سرمایه مورد نیاز خود را با هزینه منطقی تأمین کند، انگیزه فعالیت در بخش مولد اقتصاد کاهش پیدا میکند.
در چنین شرایطی، بخشی از سرمایهها ممکن است به سمت سوداگری و واسطهگری حرکت کند؛ همان فعالیتهایی که در نهایت به اقتصاد مولد آسیب میزنند.
این فعال حوزه صادرات افزود: در شرایط سخت اقتصادی، انتظار فعالان اقتصادی این است که فضای کسبوکار تسهیل و موانع موجود بر سر راه تولید و صادرات برداشته شود.
احتشام ادامه داد: بسیاری از تولیدکنندگان و صادرکنندگان برای تأمین مواد اولیه خود به واردات وابسته هستند و در همین بخش نیز با مشکلات متعددی مواجهاند.
یکی از این مسائل، نحوه تأمین و استفاده از ارز حاصل از صادرات است که روند آن در بانکها نیز با تغییرات مداوم همراه است.
این فعال اقتصادی تاکید کرد: در مجموع، بسیاری از موانعی که امروز در فضای کسبوکار وجود دارد، با تصویری که برخی از شرایط فعالیت اقتصادی ارائه میدهند، فاصله زیادی دارد.
واقعیت کسبوکار صادرکنندگان با آنچه در سیاستگذاری و تصمیمگیری تصور میشود، یکسان نیست و برای توسعه صادرات باید این فاصله در فرآیند تصمیمگیری مورد توجه قرار گیرد.
ثبت دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰