افزایش تعداد پرواز، لازمه توسعه تجارت ایران و تاجیکستان

توسعه روابط اقتصادی ایران و تاجیکستان در کنار ظرفیت‌های موجود، نیازمند تقویت زیرساخت‌های ارتباطی و فراهم شدن شرایط مناسب‌تر برای مبادلات تجاری است.
با این حال، بخش خصوصی معتقد است مسائل موجود را نمی‌توان مانعی ویژه در روابط دو کشور تلقی کرد و بخشی از محدودیت‌ها به ساختار و توازن تجارت میان ایران و تاجیکستان بازمی‌گردد.

محمدحسین روشنک رئیس اتاق مشترک ایران و تاجیکستان در گفت‌وگو با اتاق ایران آنلاین با اشاره به شرایط تجارت میان دو کشور گفت: در روابط تجاری ایران و تاجیکستان مانع خاصی که متفاوت از سایر کشورهای آسیای میانه باشد، وجود ندارد و نمی‌توان موضوع مشخصی را به‌عنوان یک مشکل ویژه در روابط دو کشور مطرح کرد.

او یکی از موضوعات قابل بهبود را حمل‌ونقل و ارتباطات هوایی دانست و افزود: تعداد پروازها محدود است و برای توسعه روابط اقتصادی و تجاری باید افزایش پیدا کند، اما در مجموع نمی‌توان یک مانع مشخص را نام برد و گفت با برطرف شدن آن تمام مسائل تجارت دو کشور حل خواهد شد.

رئیس اتاق مشترک ایران و تاجیکستان با بیان اینکه بخشی از محدودیت‌های موجود ماهیت طبیعی و بازرگانی دارند، تأکید کرد: این مسائل را می‌توان با مذاکره و گفت‌وگو دنبال کرد و در شرایط فعلی مشکل ویژه‌ای که مانع توسعه تجارت دو کشور باشد، وجود ندارد.

روشنک در ادامه به موضوع موافقت‌نامه‌های تجارت ترجیحی اشاره کرد و گفت: در برخی روابط تجاری، ایجاد تعرفه‌های ترجیحی می‌تواند به توسعه مبادلات کمک کند، اما اجرای چنین توافق‌هایی نیازمند وجود ظرفیت متقابل میان دو کشور است.

این فعال اقتصادی افزود: در یک توافق ترجیحی، وقتی کشور مقصد اعلام می‌کند برای تعدادی از کالاهای کشور مبدأ تعرفه ترجیحی در نظر می‌گیرد، انتظار دارد کشور مقابل نیز برای تعدادی از کالاهای آن کشور امتیاز مشابهی قائل شود.
بنابراین چنین توافقی نیازمند وجود کالا و ظرفیت صادراتی متناسب در هر دو طرف است.

این فعال بخش خصوصی با اشاره به شرایط تجارت با تاجیکستان ادامه داد: مسئله اینجاست که باید کالاهایی در طرف مقابل وجود داشته باشد که ایران نیز بتواند در قالب توافق ترجیحی برای واردات آنها امتیاز تعرفه‌ای در نظر بگیرد.

به گفته روشنک، اگر تاجیکستان بخواهد یک توافقنامه ترجیحی با ایران منعقد کند و برای مثال کالاهایی به ارزش ۵۰۰ میلیون دلار را با تعرفه صفر یا ترجیحی از ایران بپذیرد، در مقابل باید امکان تعریف مجموعه‌ای از کالاهای تاجیکستان با ارزش متناسب وجود داشته باشد تا ایران نیز بتواند امتیاز مشابهی برای آنها در نظر بگیرد.

رئیس اتاق مشترک ایران و تاجیکستان تأکید کرد: در حال حاضر چنین ظرفیت متوازنی وجود ندارد و به همین دلیل نمی‌توان این مسئله را صرفاً یک مانع قابل رفع از طریق مذاکره دانست؛ بلکه موضوع به ساختار تجارت و ظرفیت کالایی دو طرف بازمی‌گردد.

روشنک در پایان تأکید کرد: مسائل موجود در روابط تجاری ایران و تاجیکستان عمدتاً محدودیت‌های طبیعی بازرگانی هستند و در کنار تقویت حمل‌ونقل و افزایش پروازها، توسعه تجارت باید متناسب با ظرفیت واقعی و ساختار مبادلات دو کشور دنبال شود.